Günlük tutmak, desteklenen bir davranıştır. Ebeveynler çocuklarına güzel defteler ve kalemler hediye ederek günlük tutmaları için yüreklendirirler; benimkiler öyle yapmıştı. Kırmızı kapaklı, sayfalarının kenarı altın yaldızlı kalın bir ajanda ve hep çok meraklı olduğum çeşit çeşit kalemler, ne yazık ki beni bir günlük yazma müptelâsı kılmadı. İki-üç senede bir, yeni baştan denediysem de, günlük tutamadım. Bir yerde, bir şekilde, ipin ucunu kaçırıyordum. Samimiyetsiz oluyordum. Uyduruyordum. Sanki ajanlar defterimin peşindeymiş gibi şifrelerle hokkabazlık yapıyordum. Üşeniyordum. Baştan savıyordum. Yazacak bir şey bulamıyordum. Günlük tutmaktan hiçbir zaman hoşlanmadım.
Bu hikâyenin, "aradan yıllar geçti; ben, yaşadıklarımın ve bunları yazabilecek şekilde aklımda belirginleştirmenin değerini anladım ve günlük tutmaya başladım", gibi bir mutlu sonu yok. Ben halâ günlük tutmayı çok saçma buluyorum. Çok üşeniyorum. Ve yazdıklarımı bir daha okumayacağımı da adım gibi biliyorum.
